Ewidencja różnic kursowych przy realizacji programu Comenius Rozwiązywanie umów o pracę - odpowiedzi na 43 pytania Czytelników Ceny transferowe - dokumentacja podatkowa w 2023 r. Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w Rozliczenie różnic kursowych: 6000 euro x (3,6247 - 3,5500) = 448,20 zł. Powstały przychody finansowe (dodatnie różnice kursowe), kurs z dnia zapłaty zobowiązania był bowiem niższy niż kurs z dnia jego zarachowania. W 2008 r. dla celów podatkowych należy: pomniejszyć przychody podatkowe o kwotę 256,20 zł (storno różnicy Księgowania korekt kursów wymiany można wycofywać jako korekty (kwoty ujemne) pierwotnych korekt. Podczas księgowania następujących po sobie niezrealizowanych korekt kursu wymiany są używane to samo konto księgowania w księdze głównej i typ transakcji, bez względu na to, czy korekty reprezentują dodanie, czy ujemne różnice kursowe. (data wpływu 13 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie różnic kursowych - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek - uzupełniony pismem z dnia 22 lipca 2010 r. Tak jak przy regulowaniu rozrachunków w formie zapłaty, w przypadku kompensaty również powstają różnice kursowe, które zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych. Również w myśl przepisów podatkowych, różnice kursowe powstałe w wyniku kompensaty zobowiązań z należnościami zalicza się do przychodów . Przed rozpoczęciem księgowań należy ustalić konta specjalne, które program wykorzystuje do automatycznych księgowań. Okno Konta specjalne pojawi się po wybraniu Ustawienia > Parametry stałe > Konta specjalne. Są to konta: Różnice kursowe Wn i Ma Symfonia Finanse i Księgowość rozróżnia transakcję walutową (np. należności i zobowiązania – rozliczenie różnic kursowych przy zapłacie) od zapisu walutowego (np. kwota na walutowym koncie bankowym – przeszacowanie wg kursu na koniec okresu). Ma to wypływ na sposób rozliczania różnic kursowych. Różnice kursowe podatkowe >> Typy kont - konta walutowe >> Różnice kursowe z wyceny Wn i Ma Konta specjalne przeznaczone dla wyceny odwracalnej walut. Wycena walut (odwracalna) >> Przychody przyszłych okresów Na konto Przychody przyszłych okresów, podane przez użytkownika w ustawieniach, wyksięgowywane są różnice kursowe powstałe przy przeszacowaniu walut na koniec roku. Konto do księgowania odsetek Wn i Ma W Symfonii rozliczanie odsetek ustawowych odbywa się automatycznie. W oknie Konta specjalne należy przed rozpoczęciem księgowań podać odpowiednie numery kont. Definiując konta, na które odprowadzane będą odsetki ustawowe, należy podać oddzielnie konto dla strony Wn i Ma, nawet wtedy, gdy przeksięgowania są na to samo konto. Konto "Wynik finansowy" Konto Wynik finansowy uczestniczy w automatycznych księgowaniach na koniec roku obrotowego przy przeksięgowaniu kont wynikowych. Konto musi być kontem syntetycznym bez dołączonych kont analitycznych. Należy podać jego numer przed rozpoczęciem księgowań w oknie Konta specjalne. Konto Wynik finansowy (860) naliczane jest przez program w tle i odnoszone do rachunku zysków i strat automatycznie. Oznacza to, że nie należy księgować na nim strat i zysków nadzwyczajnych. Straty i zyski nadzwyczajne powinny być księgowane na oddzielnych kontach syntetycznych. Na konto 860 nie należy księgować żadnych kwot poza wyksięgowaniem zeszłorocznego zysku lub straty. Program nie blokuje wprawdzie księgowań na konto 860, ale jest ono zarezerwowane wyłącznie do automatycznych operacji obliczeniowych. Jeżeli zdecydujesz się na przeprowadzenie jakiegoś księgowania na koncie 860, zostanie podany nieprawidłowy wynik finansowy i będziesz musiał obliczyć rachunek zysków i strat ręcznie, na podstawie obrotów kont. Na koncie 860 może być przechowywany nierozliczony wynik finansowy z poprzedniego roku obrachunkowego. Musisz go jednak, zgodnie z przepisami, przeksięgować na konto Rozliczanie wyniku finansowego na ostatni dzień roku obrachunkowego przed zamknięciem roku. Na koncie tym można także uwzględniać zalecenia pokontrolne związane z korektą wyniku finansowego, a przesunięte w czasie w stosunku do końca roku rozrachunkowego. W Symfonii bilans otwarcia roku następnego jest niezależny od rozliczenia wyniku finansowego. Po zatwierdzeniu wyniku finansowego z poprzedniego roku można wydać polecenie przeksięgowania konta 860. Rozliczenie kosztów zespołu "4" Konto Rozliczenie kosztów zespołu "4" uczestniczy w automatycznych księgowaniach na koniec roku obrotowego przy przeksięgowaniu kont wynikowych. Konto musi być kontem syntetycznym bez dołączonych kont analitycznych. Należy podać jego numer przed rozpoczęciem księgowań w oknie Konta specjalne. Konto księgowania bilansującego dekret W oknie dokumentu specjalnego w walucie obcej, podczas przejścia z rejestrów VAT na dokument w systemie, automatycznie wyliczana jest kwota dopełniająca (bilansująca) dekret w PLN oraz wpisywana w zapisie odpowiedniego konta księgowego – takiego, które zostało wcześniej określone przez użytkownika w pozycji Konto księgowania bilansującego dekret (Wn, Ma). Do dekretacji faktury VAT w walucie obcej stosuje się dwa rodzaje kursów walutowych: •kursu według ustawy o podatku dochodowym – do księgowania kwoty netto i kwoty brutto, •kursu według ustawy o podatku od towarów i usług – do księgowania kwoty VAT. W niektórych przypadkach kursy te mogą się różnić. Ponieważ w takiej sytuacji zapis księgowy w PLN nie bilansowałby się, moduł automatycznie (podczas przejścia z rejestrów VAT na dokument) wylicza kwotę dopełniającą (bilansującą) dekret w PLN i podpowiada konto do zaksięgowania kwoty potrzebnej do zbilansowania dekretu w złotych. Jest to konto specjalne, zdefiniowane przez użytkownika w tym obszarze ustawień. Kwoty na konta księgowania bilansującego dekret w PLN dla faktur wielowalutowych są ujmowane zawsze wartościami dodatnimi i po właściwej – bilansującej – stronie konta. Konta działają tylko dla typów dokumentów zdefiniowanych jak Dokument specjalny w walucie obcej (dla dokumentu specjalnego sprzedaży w walucie obcej, dokumentu specjalnego zakupu w walucie obcej, dokumentu specjalnego z samoopodatkowaniem oraz ich korekt). Mogą być również wykorzystywane przy księgowaniu dokumentów przychodzących z Integracji lub innego programu Symfonia. Konta kręgu kosztów Jeśli wybrałeś "4" i "5", a rachunek zysków i strat prowadzisz wg "4", to program może automatycznie kontrolować krąg kosztów. Jeżeli podasz w oknie Konta specjalne numery kont wchodzących w krąg kosztów, będziesz mógł kontrolować wszystkie koszty wchodzące i wychodzące poza ten krąg. Po podaniu numerów kont wchodzących w krąg kosztów, jeżeli w księgowanym dokumencie kwota jednej ze stron zapisu będzie księgowana na konto zdefiniowane w ustawieniach, a po drugiej stronie na inne konto, program oznaczy taki zapis specjalną cechą – "zapis poza kręgiem kosztów". Zestawienie takich dokumentów można otrzymać wykonując raport Zapisy poza kręgiem kosztów. Jeżeli prowadzisz "4" i "5" oraz rachunek kosztów wg "4" i "5", definiując konta kręgu kosztów uwzględnij konto 490. W programie można włączyć/wyłączyć wyświetlanie potwierdzenia operacji przy księgowaniu dokumentu wychodzącego poza krąg kosztów. Ustawienia - Potwierdzenie operacji>> Zobacz także: Zestawienie automatycznych księgowań Wprowadzanie pozycji dokumentu Po wypełnieniu w nagłówku dokumentu wszystkich obowiązkowych pól, uaktywniają się przyciski pozwalające na dalszą edycję dokumentu na wprowadzanie dekretów lub cech dokumentu. Pozostałe informacje o dokumencie, poza nagłówkowymi, znajdują się na odpowiednich zakładkach. Program, w zależności od typu wprowadzanego dokumentu, sposobu wprowadzania dokumentów sam automatycznie otwiera odpowiednie zakładki. Dodatkowo do niezależnej nawigacji pomiędzy zakładkami służą skróty klawiszowe lub mysz. Zakładka 1) Pozycje - ALT+1 Zakładka 2) Rozrachunki - Alt+2 Zakładka 3) VAT - Alt+3 lub F4 Jeśli użyty typ dokumentu oparty był o wzorzec związany z VAT, wówczas otrzymamy także możliwość rejestracji danych VAT. Sposób obsługi dokumentów VAT omawiamy w następnych rozdziałach, teraz skupimy się na sposobach tworzenia dekretów (pozycji) dokumentu. Na ekranie widzimy listę dotychczas utworzonych dekretów (w przypadku nowego dokumentu lista ta jest oczywiście pusta) i przy pomocy przycisków Dodaj, Usuń i Popraw możemy edytować kolejne pozycje dokumentu. W zależności od tego, czy edytowany dokument jest dokumentem złotówkowym czy walutowym (decyduje o tym pole Dokument walutowy w nagłówku dokumentu) sposób wprowadzania dekretów (pozycji) może się nieco różnić. Pozycje dokumentu w walucie krajowej Najprostszy jest przypadek, kiedy wprowadzamy dekrety dla dokumentu w walucie krajowej W takim przypadku wypełniamy jedynie Konto, Kwotę oraz ewentualnie Opis pozycji (treść dekretu). Zapisy możemy wprowadzać niezależnie po obu, lub tylko po jednej stronie dekretu, przy czym pamiętać należy, że dekretowanie wyłącznie po jednej stronie nie pozwoli w przyszłości na wyznaczanie zapisów dla konta przeciwstawnego. W przypadku wprowadzenia w pozycji zapisu po jednej stronie (lub zapisów po dwóch stronach na różne kwoty), przy dodawaniu kolejnej program automatycznie proponuje kwotę (i stronę) jaka jest wymagana do zbilansowania się dokumentu. Jeśli zapis zadekretowany jest na konto rozrachunkowe, dodatkowo po wprowadzeniu kwoty może pojawić się okno do ewidencji rozrachunków. Zależy to od ustawienia parametrów pracy systemu, w zależności od których podczas rejestracji dokumentu bądź odbywa się rozliczanie rozrachunków, bądź wyłącznie ich automatyczna ewidencja. W tym drugim przypadku niezbędne dane pobierane są z typu dokumentu (typ rozrachunku - należność, zobowiązanie, płatność), z samego dokumentu (kontrahent, daty) oraz z parametrów systemu (termin płatności). Podpowiadanie kwot wynikających z zarejestrowanych w dokumencie pozycji VAT We wprowadzanym dokumencie, kwoty księgowanych pozycji mogą być wprowadzane w różny sposób. Mogą być wprowadzane przy wykorzystaniu automatów VAT, szablonów lub mogą być wprowadzane ręcznie. W tym ostatnim przypadku, w sytuacji kiedy w zakładce 3) VAT, wprowadzone i zapisane zostały już pozycje VAT dokumentu, na formatce Dokumenty / Pozycje / Dodaj, po wstawieniu kursora w pole DT Kwota lub CT Kwota i przyciśnięciu skrótu [Ctrl+Z] wyświetlone zostanie okno Wybór kwoty: Po wybraniu odpowiedniej kwoty i przyciśnięciu przycisku Wybierz lub użyciu skrótu [Enter], wybrana kwota zostanie wstawiona na formatkę dekretowania. Pozycje dokumentu walutowego W przypadku wprowadzania pozycji dokumentu walutowego, na formularzu pojawia się szereg dodatkowych pól, które pozwalają wprowadzić kwotę w walucie obcej. Walutę lub jej kurs możemy wybrać z tabeli kursów walut, lub wstawić bezpośrednio. Wprowadzona kwota w walucie jest automatycznie przeliczana na PLN wg podanego kursu. Wyliczona w ten sposób wartość w PLN jest jednak również wyłącznie wartością domyślną – istnieje możliwość jej swobodnej zmiany. W przypadku gdy konto walutowe jest kontem rozrachunkowym – zostaje założony/rozliczony rozrachunek w danej walucie obcej, przy czym oczywiście wprowadzony jest równolegle na rozrachunek zapis w PLN, a w razie potrzeby – utworzony stosowny dokument różnic kursowych. Program w przypadkach, gdy jest to możliwe, podpowiada kurs wg następującego algorytmu: Dla dokumentów opartych o wzorzec Faktura Sprzedaży, Faktura Zakupu, Faktura Eksportowa, SAD, WDT, lub WNT, program podpowiada średni kurs NBP z daty dokumentu Dla dokumentów opartych o wzorzec Dokument finansowy - program dla przychodów oraz rozchodów walut domyślnie podpowiada odpowiedni kurs zależnie od ustawień dwóch parametrów firmy: Podpowiadanie kursu w dokumentach finansowych (wpływy) - Parametr może przyjmować dwie różne wartości: z tabeli kursów walut banku firmy - kurs wpływu podpowiadany z tabeli kursów banku firmy; z tabeli kursów walut banku NBP - kurs wpływu podpowiadany z tabeli kursów Narodowego Banku Polskiego; Podpowiadanie kursu w dokumentach finansowych (wypływy) - Parametr może przyjmować trzy różne wartości: z tabeli kursów walut banku firmy - kurs wypływu podpowiadany z tabeli kursów banku firmy z tabeli kursów walut banku NBP - kurs wpływu podpowiadany z tabeli kursów Narodowego Banku Polskiego; zgodnie z magazynem walut - wycena wypływu dokonywana jest zgodnie z metodą pierwsze weszło, pierwsze wyszło; Uwaga - aby mechanizm podpowiadania kursów walut dla rozchodów walut pod kontrolą magazynu walut musi zostać prawidłowo skonfigurowany i zainicjowany a przypadku uruchomienia go na kontach walutowych, na których już są zapisy, musi być przeprowadzony proces aktualizacji stanu wyceny rozchodów walut na wskazanych kontach trzeba aktualizować stanu wyceny jedynie na kontach, na których nie ma jeszcze żadnych zapisów stanu wyceny należy przeprowadzać również każdorazowo po dokonaniu zmian mogących wpływać na zaburzenie wyceny rozchodów kontrolowanej przez moduł magazynu walut takich jak dodawanie niechronologiczne nowych przychodów walut czy zmiany ich kolejności wcześniej zarejestrowanych dokumentów itp. Pozycje zbiorczego dokumentu finansowego W przypadku dodawania pozycji do dokumentu opartego o wzorzec Zbiorczy dokument finansowy, program umożliwia wywołanie formatki bądź w sposób standardowy, bądź specyficzny dla tego typu wzorca. W programie, domyślnie wyciąg bankowy (WB) oparty jest o typ dokumentu o nazwie zbiorczy dokument finansowy. Program oczywiście umożliwia tworzenie własnych typów dokumentów, również opartych o zbiorczy dokument finansowy. W drugim przypadku (wywołanie formatki poprzez przyciski +/- na klawiaturze numerycznej) program automatycznie ustawia się po stronie, w której wpisywać będziemy konto przeciwstawne. Po wpisaniu numeru konta i kwoty program automatycznie uzupełnia drugą stronę dekretu numerem konta kasy/banku wprowadzonym podczas definiowania typu dokumentu oraz kwotą identyczną jak wprowadzona po stronie przeciwstawnej. Zbiorczy dokument finansowy poza klasycznymi przelewami kwoty brutto transakcji na rachunek rozliczeniowy firmy, umożliwia również rejestrowanie transakcji typu podzielona płatność charakteryzujących się tym, że przeprowadzane są najczęściej w dwóch etapach: Obciążenie rachunku - zapłata za fakturę zakupu: I etap - kwota VAT transakcji przeksięgowywana jest rachunku VAT na rachunek rozliczeniowy firmy. Przeksięgowywana jest dostępna na rachunku VAT kwota, jeżeli na rachunku VAT nie ma środków, brakująca kwota VAT komunikatu przelewu pobierana jest z rachunku rozliczeniowego; II etap - kwota brutto transakcji przelewana jest na konto dostawcy; Uznanie rachunku - rozliczenie faktury sprzedaży: I etap - kwota brutto księgowana jest na rachunku rozliczeniowym firmy; II etap - kwota VAT komunikatu przelewu przeksięgowywana jest na rachunek VAT; Formatka dodawania pozycji jest tak zaprojektowana aby wygodnie było wprowadzać oba dekrety równocześnie jak i niezależnie. Sposób księgowania zależy od sposobu tworzenia wyciągu, czy operacje przeksięgowań pomiędzy rachunkami rozliczeniowymi a rachunkami VAT są prezentowana szczegółowo czy też zbiorczo, a jeżeli szczegółowo to jak są sortowane. Czy obie operacje, obu etapów widoczne są jedna za drugą czy też nie. W przypadku długich wyciągów dobór sposobu księgowania będzie miał znaczenie. Uwaga - przed rozpoczęciem księgowania transakcji podzielonej płatności należy zarejestrować oba rachunki bankowe w kartotece rachunków rachunek rozliczeniowy oraz rachunek VAT, powiązać je oraz przypisać im odpowiednie numery kont księgowych. Podzielona płatność - automatyczne księgowanie całej transakcji Aby zarejestrować automatycznie transakcję podzielonej płatności po wprowadzeniu dekretowania kwoty brutto komunikatu przelewu: na okienku dodawania pozycji wyciągu należy zaznaczyć opcję Podzielona płatność, na oknie pojawią się dwie zakładki: 1) podstawowe - na zakładce znajduje się dekret kwoty brutto; 2) Podzielona płatność - na zakładce znajdują się dane komunikatu przelewu; W sekcji Komunikat przelewu należy uzupełnić brakujące dane. Jeżeli na pierwszej zakładce wybrany został kontrahent, numer NIP zostanie automatycznie uzupełniony, wystarczy podać numer faktury oraz kwotę VAT komunikatu przelewu. W sekcji Przeksięgowanie VAT w polu Kwota VAT musi być uzupełniona kwota rzeczywistego przeksięgowania kwoty VAT pomiędzy rachunkami. W przypadku rejestrowania obciążenia rachunków podzieloną płatnością, kwota przeksięgowywanej kwoty pomiędzy rachunkami może być różna od kwoty VAT z komunikatu przelewu. Po zaznaczeniu na zakładce opcji Generuj dekret przeksięgowania kwoty VAT, po przyciśnięciu przycisku Zapisz lub użyciu skrótu [F10], transakcja zostanie automatycznie zadekretowana. Podobnie jak na poniższym przykładzie: W sytuacji kiedy wyciągi bankowe nie pozwalają na automatyczne księgowanie całej transakcji podzielonej płatności, oba dekrety muszą być zaksięgowane oddzielnie. Podzielona płatność - rejestrowanie przeksięgowania pomiędzy rachunkami niezależnie od księgowania kwoty brutto Księgowanie podzielonej płatności w dwóch niezależnych dekretach, polega na zarejestrowaniu najpierw kwoty brutto komunikatu przelewu, dokładnie tak jak to opisano wyżej, różnica polega na tym, że na drugiej zakładce nie należy zaznaczyć opcji Generuj dekret przeksięgowania kwoty VAT, na zakładce 2) Podzielona płatność wystarczy uzupełnić dane w sekcji Komunikat przelewu, tak jak na poniższym przykładzie: Po zapisaniu pozycji na wyciągu pojawi się dekret dotyczący kwoty brutto komunikatu, jak poniżej. Poniżej zaprezentowany jest przykład drugiego dekretu. Po dojściu do księgowania drugiego dekretu, na zakładce 1) Podstawowe należy wprowadzić drugi dekret, jak niżej: natomiast na zakładce 2) Podzielona płatność wystarczy wprowadzić unikalny fragment numery NIP i rozwinąć listę rozwijaną, na której widoczne będą dane komunikatu. Po jego wybraniu dane komunikatu zostaną automatycznie uzupełnione. Widok poniżej: Po jego zapisaniu na wyciągu pojawi się drugi dekret: Rozrachunki - podzielona płatność W trakcie dekretowania kwoty brutto przelewu, rozliczenia krajowej transakcji wyrażonej w złotych polskich wykonanej metodą podzielonej płatności, w rozrachunkach widoczne są wszystkie informacje zawarte w komunikacie przelewu, przykład poniżej: W rozrachunkach widoczne sa kolumny: PP - * oznacza płatność rozliczoną metodą podzielonej płatności; PP NIP - oznacza numer NIP komunikatu przelewu; PP nr faktury - oznacza numer faktury komunikatu przelewu; PP VAT komunikatu - oznacza kwotę VAT komunikatu przelewu; PP VAT przeksięgowania - oznacza kwotę VAT rzeczywistego przeksięgowania pomiędzy rachunkiem rozliczeniowym a rachunkiem VAT; Wprowadzanie informacji o rozrachunku W przypadku zadekretowania pozycji na konto rozrachunkowe, po wprowadzeniu konta oraz kwoty (w przypadku dokumentu walutowego – kwoty w walucie) niezbędne jest zaewidencjonowanie tego zapisu w module rozrachunków. W zależności od ustawienia parametrów globalnych program automatycznie tworzy nowy rozrachunek na podaną kwotę (pobierając odpowiednie informacje z dokumentu i parametrów systemu), lub wywołuje na ekran okno pozwalające ręcznie zmodyfikować informacje niezbędne do wprowadzenia zapisu. W tym drugim przypadku możliwe jest rozliczenie tworzonym zapisem rozrachunków wcześniej zarejestrowanych w systemie (np. przedpłaty). Do prawidłowego zaewidencjonowania nowego rozrachunku potrzebne są następujące informacje: Symbol rozrachunku – symbol, pod jakim rozrachunek będzie wyświetlany w module ewidencji rozrachunków. Symbol ten domyślnie jest podpowiadany jako numer własny dokumentu, z którego powstaje rozrachunek łamany przez numer bieżącej pozycji dokumentu. W przypadku edycji ręcznej – można go dowolnie zmienić (można to również zrobić później z poziomu modułu Rozrachunki ) Data założenia – data założenia rozrachunku – domyślnie jest to (w zależności od parametrów globalnych firmy) data wystawienia lub data księgowania dokumentu, z którego pozycji powstaje rozrachunek Termin płatności – (informacja istotna tylko w przypadku rozrachunków typu należność lub zobowiązanie powstałych z dokumentów innych niż dokument różnic kursowych) – termin zapłaty, po przekroczeniu którego rozrachunek jest traktowany jako przeterminowany oraz naliczane są odsetki karne. Rodzaj – należność, zobowiązanie lub płatność – decyduje o sposobie traktowania rozrachunku w systemie. Dla rozrachunków typu należność lub zobowiązanie drukowane są odpowiednie, wymagane przez przepisy zestawienia, wezwania, noty odsetkowe itp., podczas gdy rozrachunki typu płatność pełnią funkcje pomocnicze, pokazujące z poziomu modułu rozrachunków, w jaki sposób następowała spłata należności /zobowiązań . W przypadku rozrachunków tworzonych z dokumentów, których typ był opartych o wzorce Faktura zakupu, Faktura sprzedaży, czy Dokument SAD – rodzaj rozrachunku jest określany automatycznie (sprzedaż – należność, zakup lub SAD – zobowiązanie); w przypadku dokumentów prostych – podpowiadana jest wartość określona podczas definicji typu dokumentu, jednakże może ona być zmieniona (oczywiście przy ręcznym trybie rejestrowania rozrachunku) przez użytkownika. (Rodzaj rozrachunku może być zmieniony również z poziomu modułu Rozrachunki , pod warunkiem, że nie został on częściowo lub całkowicie rozliczony) Opis – opis rozrachunku (informacja nieobowiązkowa) Podczas rejestrowania rozrachunku możemy ponadto wypełnić dwa dodatkowe pola, które mają wpływ na późniejsze automatyczne rozliczanie rozrachunków z poziomu okna przeglądania rozrachunków. Znaczenie tych pól jest następujące: Transakcja – jest to rodzaj znacznika, który jednoznacznie wiąże ze sobą kilka rozrachunków. Podczas ich automatycznego rozliczania można tak skonfigurować parametry tej operacji, że będą rozliczane ze sobą wyłącznie rozrachunki posiadające identyczną wartość w tym polu. Podczas rejestrowania rozrachunku typu Należność czy Zobowiązanie w pole to automatycznie wstawiany jest symbol dokumentu. Takie podejście umożliwia wstawienie identycznego symbolu na podstawie np. opisu przelewu na wyciągu bankowym, co spowoduje jednoznaczne powiązanie zapłaty z fakturą i zagwarantuje takie a nie inne rozliczenie obu dokumentów. Klasyfikacja – klasyfikacja umożliwia podział rozrachunków kontrahenta na pewne rozłączne grupy (np. projekty inwestycyjne), a następnie automatyczne rozliczanie rozrachunków osobno w ramach każdej grupy. Poza założeniem rozrachunku, jeśli mamy ustawiony ręczny tryb jego zakładania, program pozwala już na tym etapie na rozliczanie rozrachunków istniejących. Rozrachunki domyślnie rozliczane są z datą dokumentu późniejszego, z tych, które podlegają rozliczeniu, jednak data ta może być zmodyfikowana przez użytkownika. Przy otwieraniu okna rozrachunków wyświetlana jest domyślna lista rozrachunków uprzednio zarejestrowanych w systemie, które mogą być rozliczone bieżącym zapisem. Lista rozrachunków do rozliczenia dotyczy zawsze tego samego konta (za wyjątkiem przypadku opisanego niżej) i tworzona jest wg następujących zasad: W każdym przypadku wyświetlana lista rozrachunków dotyczy tej samej waluty. Wprowadzając zapis w PLN możemy jednak wyświetlić także listę rozrachunków walutowych, co umożliwia nam wprowadzenie korekty lub ręczne zaksięgowanie dokumentów różnic kursowych. Wyświetlenie dodatkowych rozrachunków możliwe jest po wybraniu stosownego przycisku z paska narzędzi okna, lub wciśnięciu kombinacji Ctrl+W Dla rozrachunku typu należność lub zobowiązanie (poza wyjątkami opisanymi niżej) – domyślnie wyświetlana jest lista rozrachunków typu płatność, mających saldo po przeciwnej stronie. Dla rozrachunku typu płatność (poza wyjątkami opisanymi niżej) – domyślnie wyświetlana jest lista rozrachunków typu należność lub zobowiązanie posiadających saldo po przeciwnej stronie. W obu przypadkach możemy wyświetlić wszystkie typy rozrachunków zapisane po przeciwnej stronie, wybierając stosowny przycisk z paska narzędzi okna lub wciskając kombinację klawiszy Ctrl+O. Jeśli rozrachunek powstaje z dokumentu typu korekta – wyjątkowo wyświetlane są płatności oraz (odpowiednio) należności /zobowiązania mające saldo po tej samej stronie bądź saldo równe 0. Dodatkowo zawsze możemy wymusić wyświetlenie rozrachunków niezerowych niezależnie od strony, wybierając odpowiedni przycisk na pasku narzędzi okna lub kombinację klawiszy Ctrl+S. Należy jednakże pamiętać, że próby rozliczenia zapisów innych niż korekty z rozrachunkami zapisanymi po tej samej stronie z reguły jest niepoprawne z merytorycznego punktu widzenia i może doprowadzić do efektów niezgodnych z oczekiwaniami użytkownika. W przypadku, gdy program WAPRO Fakir Finanse i księgowość współdzieli rozrachunki z programem WAPRO Mag Sprzedaż i magazyn, na liście rozrachunków do rozliczenia mogą znaleźć się także zapisy (faktury, przedpłaty) wynikające z dokumentów wprowadzonych w tamtym programie, jeszcze nie mających swoich odpowiedników w systemie finansowo-księgowym. Tego typu zapisy oczywiście nie mają przyporządkowanych kont - lista rozrachunków do rozliczenia tworzona jest zatem w oparciu o kontrahenta, dla którego wystawiono dany dokument. Podczas późniejszego importu dokumentów program uzupełnia zapisy o numer odpowiedniego konta. Może się jednak zdarzyć, że podczas importu takiego dokumentu zostanie on zadekretowany na inne konto rozrachunkowe niż konto rozliczonego z nim drugiego rozrachunku. W takim przypadku zostanie zgłoszony błąd importu dokumentu do programu WAPRO Fakir Finanse i księgowość. Przykład 1Wyobraźmy sobie, że użytkujemy programy WAPRO Mag Sprzedaż i magazyn i WAPRO Fakir Finanse i księgowość w trybie współdzielenia planie kont programu WAPRO Fakir Finanse i księgowość istnieją konta rozrachunkowe kartotekowe: 201-KH Rozrachunki z odbiorcami 202-KH Rozrachunki z dostawcami gdzie KH oznacza podpiętą kartotekę kontrahentów. Dodatkowo, w kartotece KH (współdzielonej przez oba programy) istnieje kontrahent KRZAK o analityce 001, który jest jednocześnie dostawcą i odbiorcą, a zatem występuje jednocześnie na obu kontach opisanych wyżej. w programie WAPRO Fakir Finanse i księgowość istnieje nierozliczona faktura sprzedaży, na kwotę 100 PLN, zarejestrowaną na koncie 201-001 KRZAK po stronie Dt w programie WAPRO Mag Sprzedaż i magazyn wprowadzono fakturę sprzedaży na kwotę 300 PLN, wystawioną dla kontrahenta KRZAK Jeśli teraz w programie WAPRO Fakir Finanse i księgowość zarejestrujemy zapłatę, wprowadzając dekret na konto 201-001 po stronie Ct, to jako rozrachunki do rozliczenia pojawią nam się obie faktury opisane powyżej, pomimo, że druga faktura nie została jeszcze zaimportowana do programu WAPRO Fakir Finanse i księgowość. Jednakże z drugą fakturą nie jest związane żadne konkretne konto księgowe, gdyż jej dekretacja będzie przebiegać dopiero podczas importu dokumentu do programu WAPRO Fakie Finanse i księgowość. Można wyobrazić sobie zatem sytuację, że schemat księgowania tej faktury zostanie tak skonstruowany, że w wyniku importu kwota rozrachunku zostanie przypisana nie do konta 201-001, a na przykład do konta 202-001 (jak wiadomo kontrahent KRZAK figuruje jako analityka obu kont syntetycznych 201 i 202).Zaimportowanie dokumentu w takiej postaci doprowadziło by do sytuacji konfliktowej w programie WAPRO Fakir Finanse i księgowość, gdyż mielibyśmy do czynienia z dwoma wzajemnie rozliczonymi rozrachunkami, z których każdy związany byłby z innym kontem księgowym. Aby uniknąć takiej sytuacji w chwili importu drugiej faktury do programu WAPRO Fakir Finanse i księgowość program zgłosi błąd importu. Użytkownik ma do dyspozycji pewną kwotę (równą na początku kwocie dekretu, a potem kwocie dekretu pomniejszonej o dokonane rozpisania – jest ona wyszczególniona w polu Saldo w górnej części okna), którą może rozpisać częściowo lub w całości (automatycznie lub ręcznie) pomiędzy rozrachunki znajdujące się na liście, powodując częściowe lub pełne rozliczenie tych ostatnich. Rozliczenie automatyczne jest możliwe po zaznaczeniu odpowiednich rozrachunków i wybraniu przycisku Rozpisz – program automatycznie przypisuje kolejnym zaznaczonym rozrachunkom z listy kwoty równe ich saldom, aż do wyczerpania kwoty dekretu. Jeśli suma sald zaznaczonych rozrachunków jest większa od kwoty dekretu, część rozrachunków nie zostanie rozliczona (ewentualnie któryś rozliczony częściowo), jeśli jest mniejsza – nie zostanie rozliczona nadwyżka kwoty dekretu. Do pewnego stopnia możemy też sterować sposobem automatycznego rozpisania kwoty poprzez odpowiednie ustawienie rozrachunków znajdujących się na liście. Kwoty rozliczenia można również przypisywać do wybranych rozrachunków ręcznie (w tym również korygować kwoty rozpisane automatycznie); wystarczy w tym celu kliknąć dwukrotnie w pole Kwota rozliczająca (lub po wybraniu rozrachunku wcisnąć klawisz Enter) i wstawić odpowiednią kwotę. Oczywiście suma wstawionych w ten sposób kwot nie może być wyższa niż kwota dekretu (program kontroluje ten fakt i nie pozwala wstawić kwoty przekraczającej - łącznie z poprzednio wpisanymi – wartość dekretu). Analogicznie możemy wprowadzać lub modyfikować datę rozliczenia dla każdego rozrachunku. Domyślnie jest to (w zależności od ustawienia parametrów globalnych pracy firmy) data założenia lub data księgowania późniejszego z rozliczanych rozrachunków. Dodatkowo możliwe jest szybkie wyczyszczenie przypisanych kwot ze wszystkich pozycji (jeśli np. automatyczne rozpisanie nie spełniło naszych oczekiwań) przy pomocy przycisku Wyczyść. Po zakończeniu procedury rozpisywania kwot zatwierdzamy całość operacji klawiszem, co spowoduje dodanie odpowiednich zapisów do bazy. Oczywiście wszystkie wprowadzone informacje zostaną ostatecznie zarejestrowane dopiero po pozytywnym zaakceptowaniu całego wprowadzanego dokumentu, jednakże fakt rozliczenia rozrachunków w danej pozycji jest uwzględniany natychmiast podczas wprowadzania kolejnych pozycji tego samego dokumentu. W przypadku poprawiania pozycji dokumentu dostęp do rozrachunków jest możliwy tylko w przypadku, gdy modyfikacji uległa kwota pozycji bądź konto, na które była ta pozycja zadekretowana (w każdym innym przypadku zmiany w rozrachunkach możemy wprowadzić z poziomu dedykowanego modułu Rozrachunki ). W takim przypadku (po uprzedzeniu użytkownika) dotychczasowe rozrachunki wynikające z danego dekretu zostają usunięte, a na ich miejsce (ręcznie lub automatycznie) zostają wprowadzone nowe – wg ogólnych zasad opisanych powyżej. W przypadku rozrachunków walutowych wszelkie operacje z poziomu użytkownika odbywają się w walucie obcej, natomiast program równolegle (w tle) zakłada bądź rozlicza odpowiednie rozrachunki złotówkowe, w tym (w zależności od ustawień parametrów pracy programu) automatycznie tworzy i rozlicza dokumenty różnic kursowych. Aby dokładnie przeanalizować proces rejestracji i rozliczania rozrachunków niezbędne jest uzupełnienie poprzednich informacji o te, które związane ze sposobem ich przechowywania i prezentowania. W programie przyjęto dwa zasadnicze założenia: zapis w rozrachunkach może powstać wyłącznie jako skutek powstania dekretu na koncie rozrachunkowym (nie ma rozrachunku bez dokumentu). każdy zapis na koncie rozrachunkowym powoduje powstanie odpowiadającego mu rozrachunku - program kontroluje zgodność zapisów w module rozrachunków z zapisami na kontach rozrachunkowych. w przypadku zapisu walutowego zostaje założony rozrachunek w walucie obcej, zaś równolegle powstaje zapis złotówkowy, który w chwili rozliczenia rozrachunku walutowego jest w razie potrzeby dopełniany dokumentem różnic kursowych Oczywiście dwa pierwsze założenia nie dotyczą sytuacji, w której współdzielimy rozrachunki z programem WAPRO Mag Sprzedaż i magazyn. W takim przypadku w systemie mogą być widziane (i rozliczane) także te rozrachunki, które nie mają jeszcze swoich odpowiedników w postaci dekretów na kontach rozrachunkowych. System kontroluje jednak, które rozrachunki posiadają powiązanie z dokumentami księgowymi już zaimportowanymi do programu WAPRO Fakir Finanse i księgowość i dla tych obowiązują wszystkie założenia opisane w powyższych punktach. Zatem dla każdego zapisu na koncie rozrachunkowym – niezależnie czy jest to należność, zobowiązanie czy płatność - powstaje dokładnie jeden (w przypadku zapisów walutowych – jeden dla waluty i jeden dla PLN) rozrachunek (nagłówek). Dodatkowo dla każdego rozliczenia rozrachunku powstaje odpowiedni zapis rozliczający widziany (w module przeglądania rozrachunków) symetrycznie z dwóch miejsc: z dokumentu rozliczającego i dokumentu rozliczanego. Przykład 2Jeśli wprowadzimy fakturę sprzedaży (FS) na kwotę brutto 100 PLN, a następnie wyciąg bankowy na 40 PLN rozliczający częściowo tę fakturę (WB), to w rozrachunkach powstaną trzy zapisy: nagłówek rozrachunku FS typu należność na kwotę 100 PLN nagłówek rozrachunku WB typu płatność na kwotę 40 PLN zapis rozliczający FS-WB na kwotę 40 PLN, widoczny zarówno od strony faktury (wyświetla się informacja o dokumencie zapłaty) jak i od strony wyciągu (wyświetla się informacja o dokumencie opłaconym) Jednocześnie dla wyciągu bankowego pojawi się informacja, że został rozliczony w całości (saldo = 0), zaś dla faktury – że została rozliczona częściowo (saldo = 60) Przykład 3Jeśli wprowadzimy faktury sprzedaży: FS1 na kwotę brutto 200 PLN FS2 na kwotę brutto 500 PLN oraz wyciąg bankowy WB na kwotę 1000 PLN rozliczający te faktury (nadwyżka jest tu nadpłatą), to pojawi się 5 zapisów: nagłówek rozrachunku FS1 typu należność na kwotę 200 PLN nagłówek rozrachunku FS2 typu należność na kwotę 500 PLN nagłówek rozrachunku WB typu płatność na kwotę 1000 PLN zapis rozliczający FS1-WB na kwotę 200 PLN zapis rozliczający FS2-WBna kwotę 500 PLN przy czym oba rozrachunki powstałe z faktur zostaną zaznaczone jako rozliczone (saldo = 0), zaś rozrachunek z wyciągu bankowego – jako częściowo rozliczony (saldo = 300). Przykład 4Jeżeli wprowadzimy następującą fakturę sprzedaży: FS na kwotę brutto 100$ oraz równolegle 400 PLN oraz zapłatę: WB na kwotę 100$ oraz równolegle 420 PLN to w konsekwencji (przy ustawionym trybie automatycznego tworzenia dokumentu różnic kursowych) otrzymamy następujące zapisy w rozrachunkach: nagłówek FS w walucie USD na kwotę 100$ typu należność z równoległym zapisem 400 PLN nagłówek WB w walucie USD na kwotę 100$ typu płatność z równoległym zapisem 420 PLN rozliczenie FS-WB na kwotę 100$ oraz równolegle – na kwotę 400 PLN Jednocześnie zostaje utworzony dokument RK różnic kursowych (w tym przypadku dodatnich), z którego zostają utworzone dwa dodatkowe zapisy: nagłówek RK w walucie PLN na kwotę 20 PLN (typu odziedziczonego po fakturze, w tym przypadku – typu należność) zapis rozliczający FS-RK na kwotę 20 PLN. co powoduje całkowite rozliczenie zarówno faktury jak i wyciągu bankowego w walucie oraz w złotówkach. Należy zwrócić uwagę na pewną różnicę w rozliczaniu faktury wyciągiem bankowym oraz dokumentem różnic kursowych. W pierwszym przypadku jest to zapłata powstałej należności (zapis po przeciwnej stronie), w drugim de facto zwiększenie należności w PLN (zapis po tej samej stronie). Szczególną uwagę należy zwrócić na sposób wprowadzania różnic kursowych oraz korekty kursu waluty w przypadku rozrachunków walutowych. Decydujące znaczenie ma tutaj pole Korekta w nagłówku dokumentu. Jeśli dokument jest rejestrowany jako korekta, wówczas rozliczenie rozrachunku walutowego kwotą w PLN wynikającą z tego dokumentu spowoduje jednoczesną zmianę kursu waluty dokumentu pierwotnego, co znajdzie swoje odbicie przy wyliczaniu różnic kursowych. Przykład 5Wprowadzamy następującą fakturę sprzedaży: FS na kwotę brutto 100$ oraz równolegle 400 PLN– powstanie rozrachunek typu Należność po stronie Dt na taką samą kwotę w $ i odpowiednio w zauważyć, że kurs po jakim założono rozrachunek wynosi 4. Następnie wprowadzamy zapis PK na kwotę 50 PLN po stronie Dt na to samo konto i oba zapisy rozliczamy ze są teraz dwa przypadki: PK nie był dokumentem typu korekta (nie było odpowiedniego znacznika w nagłówku dokumentu) – zatem jest traktowany jako odpowiednik dokumentu różnic kursowych. W takim przypadku saldo rozrachunku w PLN będzie wynosić 450 PLN, ale kurs po jakim został założony rozrachunek (wykorzystywany np. przy jego wycenie na dzień bilansowy) będzie wynosił 4. PK był dokumentem typu korekta (zaznaczono odpowiednie pole w nagłówku dokumentu). W takim przypadku saldo rozrachunku w PLN będzie wynosić450 PLN, a jednocześnie zmieni się kurs założenia rozrachunku (brany np. do wyceny) – będzie on wynosił 4,5. Domyślny termin płatności podpowiadany w trakcie tworzenia nowego rozrachunku Podczas dodawania / tworzenia nowego rozrachunku program podpowiada domyślnie termin płatności. Aby dostosować działanie mechanizmu podpowiadania tego terminu ważne jest zrozumienie jego działania. W programie jest kilka rodzajów domyślnych terminów płatności. Są one definiowane w kilku miejscach: W kartotece kontrahenta możliwe jest zdefiniowanie domyślnej formy płatności oraz domyślnego terminu płatności dla należności oraz zobowiązań; W predefiniowanym słowniku form płatności, dla każdej pozycji można zdefiniować domyślny termin płatności; W parametrach firmy można zdefiniować domyślny termin płatności Na działanie mechanizmu ustalania w każdym przypadku tego terminu ma przypisanie w słowniku typów dokumentów, do każdego typu dokumentu: przypisanie domyślnej formy płatności, dla której każda forma ma określony domyślny termin płatności, lub przypisanie domyślnej formy płatności oraz domyślnych terminów płatności kontrahenta. W trakcie tworzenia nowego rozrachunku domyślny termin płatności ustalany jest w zależności od typu dokumentu. Szczególnie jeżeli w definicji typu dokumentu jako domyślna forma płatności zostanie zdefiniowana forma płatności kontrahenta. Wtedy podczas tworzenia rozrachunku zawsze zostanie wstawiony domyślny termin płatności określony dla wybranego kontrahenta. Nawet jeżeli ilość dni będzie wynosić "0". Sytuacja zmienia się w przypadki kiedy w typie dokumenty jest zdefiniowana konkretna domyślna forma płatności, nie 'domyślna kontrahenta'. W tej sytuacji jeżeli forma płatności nie będzie miała zdefiniowanego domyślnego terminu płatność różnego od "0", program będzie poszukiwał tej informacji w kolejnych miejscach gdzie zdefiniowane są domyślne terminy płatności. Zgodnie z przedstawioną wyżej kolejnością: najpierw sprawdzi wartość parametru w parametrach firmy, jeżeli będzie określony i różny od '0' zastosuje go w tworzonym rozrachunku, jeżeli parametr nie będzie określony i różny od zera w tworzonym rozrachunku jako domyślny termin płatności przyjmie 14 dni. Definiowanie domyślnego terminu płatności podczas tworzenia nowego rozrachunku ma znaczenie dla wygody i szybkości pracy w programie. Jeżeli ustalona w ten sposób domyślna ilości dni terminu płatności jest nieprawidłowa można i należy ją oczywiście zmienić. Zakładka "Nr rachunku bankowego" w prostym dokumencie finansowym oraz zbiorczym (ZDF) Wprowadzanie numeru rachunku bankowego kontrahenta w pozycjach wyciągów bankowych oraz dokumentach finansowych stało się konieczne w celu weryfikacji tych danych w wykazie podatników VAT udostępnionym przez Ministerstwo Finansów. Numer rachunku bankowego, musi być zarejestrowany w pozycji dokumentu tylko w przypadku kiedy musi być zweryfikowany. W przypadku importu wyciągów bankowych z plików, numer dla przelewów własnych jest zapisywany automatycznie (dla operacji, w których konto rozrachunkowe znajduje się po stronie WN / Dt). Dla przykładu, poniżej widok dekretowania pozycji wyciągu bankowego: po wprowadzeniu konta rozrachunkowego kontrahenta, w zakładce Nr rachunku bankowego można wprowadzić numer rachunku, na dobro którego wykonany został przelew. Przykład poniżej: Jeżeli numer rachunku bankowego kontrahenta zapisany jest w kartotece kontrahentów, można go wybrać z kartoteki przyciskając przycisk oznaczony ikoną: , znajdującą się po prawej stronie pola numeru rachunku bankowego. Uwaga - aby weryfikacja mogła być w\prawidłowo wykonana, ważne jest aby numer NIP kontrahenta oraz wybrany numer rachunku bankowego były prawidłowe. Po zarejestrowaniu numerów rachunków bankowych w wyciągach, numer rachunku zostanie zarejestrowany w utworzonym rozrachunku dokumentu finansowego. Sam proces sprawdzania występowania tego numeru w wykazie podatników opublikowanym przez Ministerstwo Finansów należy przeprowadzić w oknie przeglądarki rozrachunków. Opis znajduje się w rozdziale: Weryfikacja numerów rachunków bankowych rozliczeń transakcji zakupu. Wprowadzanie cech dla pozycji dokumentu Niezależnie od tego, czy wprowadzane pozycje dokumentu są związane z zapisami w rejestrze VAT, czy też nie – każdą z nich możemy dodatkowo „ocechować”, tzn. nadać jej dodatkowy zestaw cech (identyfikatorów), które pozwolą później klasyfikować (filtrować, zestawiać) zapisy wg naszych własnych kryteriów. W celu wprowadzenia dodatkowych cech dla naszego zapisu należy podczas dodawania/poprawiania pozycji dokumentu wybrać zakładkę Cechy pozycji:Za pomocą przycisków Dodaj, Popraw, Usuń możemy edytować dla poszczególnych pozycji ich cechy dodatkowe. Kontrola konta przeciwstawnego Program WAPRO Fakir Finanse i księgowość umożliwia dla określonych typów dokumentów kontrolę kont przeciwstawnych dla wprowadzanych dekretów. Umożliwia to stworzenie jednoznacznego powiązania pomiędzy zapisem na koncie po jednej ze stron, a odpowiadającymi mu zapisami po drugiej stronie, w myśl zasady podwójnego zapisu. W celu aktywowania takiej kontroli dla dokumentów określonego typu, należy w definicji typu dokumentu prawidłowo ustawić parametr Kontrola konta przeciwstawnego. Jeśli podczas włączonej kontroli wprowadzimy dekret po jednej ze stron dokumentu, musimy bezpośrednio po tym wprowadzić (w tej samej pozycji lub kolejnych) kolejne dekrety, na sumę równą sumie pierwszego wprowadzonego zapisu. Dopiero później możemy wprowadzić kolejny dekret po tej samej stronie (i oczywiście stosowne dekrety przeciwstawne wg zasad opisanych wyżej). Powyższe ograniczenia nie dotyczą kont pozabilansowych. Wprowadzając dokument księgowy w pierwszej pozycji wprowadzamy dekret po stronie Dt na kwotę 1000 PLN. Wówczas w tej samej pozycji lub w pozycjach znajdujących się bezpośrednio za wprowadzoną, musimy zarejestrować zapisy po stronie Ct na łączną kwotę odpowiadającą sumie 1000 PLN, zanim wprowadzimy kolejny zapis będą np. następujące układy dekretów (zakładamy brak dekretów na konta pozabilansowe):Nr pozycji Strona Dt Strona Ct1. 1000 PLN 200 PLN2. 700 PLN3. 100 PLNlubNr pozycji Strona Dt Strona Ct1. 1000 PLN 200 PLN2. 800 PLN3. 100 PLN 100 PLNNieprawidłowy będzie np. następujący układy zapisów (pomimo globalnego bilansowania się dokumentu):Nr pozycji Strona Dt Strona Ct1. 1000 PLN 200 PLN2. 100 PLN 100 PLN3. 800 PLN Może się zdarzyć sytuacja, że wprowadzimy pozycje w niewłaściwej kolejności, lub zmuszeni będziemy usunąć jedną pozycję z danej grupy, a następnie wprowadzić ją ponownie (jako ostatnią pozycję). W takiej sytuacji, tylko po to aby zachować opisaną wyżej kolejność dekretów (i móc zapisać dokument jako poprawny) konieczne byłoby często usunięcie i ponowne wprowadzenie dużej ilości pozycji. Aby tego uniknąć wprowadzono mechanizmy zamiany kolejności dekretów w dokumencie. Służą do tego przyciski znajdujące się z lewej strony okna wprowadzania dokumentu, poniżej listy pozycji. Wprowadzanie danych MPK (dotyczy wyłącznie wersji Prestiż) Jeżeli z konto, na które dekretujemy zapis zostało zdefiniowane jako współpracujące z modułem MPK, wówczas po wprowadzeniu/modyfikacji danych musimy także wprowadzić/zmodyfikować dane dotyczące miejsc powstawania kosztów. Więcej na ten temat można znaleźć w odpowiednim podrozdziale (opisującym wprowadzanie danych MPK) rozdziału opisującego moduł obsługi kosztów. Zobacz także Odpowiedź: Prowizja bankowa może być przeliczona na złotówki po kursie średnim ogłaszanym przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Sposób rozliczenia różnic kursowych w przypadku zwrotu środków pieniężnych na konto kontrahenta przedstawiam na przykładzie poniżej. Przypomnijmy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 uor wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia - o ile odrębne przepisy dotyczące środków pochodzących z budżetu UE i innych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących ze źródeł zagranicznych, nie stanowią inaczej - odpowiednio po kursie: faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji - w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań, średnim ogłoszonym dla danej waluty przez NBP z dnia poprzedzającego ten dzień - w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji. Zasady wyceny rozchodu środków pieniężnych zostały uregulowane natomiast w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 uor, zgodnie z którym rozchód walut może być wyceniany według: kursów przeciętnych, to jest ustalonych w wysokości średniej ważonej kursów walut, kursu waluty, z uwzględnieniem waluty, która najwcześniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy, kursu waluty, z uwzględnieniem waluty, która najpóźniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy. Z postawionego pytania wynika, że spółka wybrała metodę FIFO (pierwsze przyszło, pierwsze wyszło), polegająca na rozchodowaniu waluty, która najwcześniej wpłynęła na walutowy rachunek bankowy. Uwzględniając przyjęte zasady wyceny prowizji bankowych oraz rozchodu środków pieniężnych, spółka powinna zidentyfikować różnice kursowe od własnych środków pieniężnych PRZYKŁAD Przedsiębiorstwo usługowe posiada na rachunku bankowym środki pieniężne wycenione w następujący sposób: 5000 euro • 4,40 zł (z 25 lipca 2012 r.) 3000 euro • 4,50 zł (z 30 lipca 2012 r.) Jednostka - zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości - do rozliczania środków walutowych stosuje metodę FIFO. Prowizje bankowe wycenia natomiast wg średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. W bieżącym okresie bank pobrał prowizję w kwocie 15 euro za prowadzenie rachunku walutowego. Prowizja za prowadzenie rachunku walutowego. Średni kurs NBP z dnia poprzedzającego dzień wpływu wynosi 4,53 zł Ma konto 131 „Rachunek walutowy” 67,95 zł (15 EUR • 4,53 EUR/PLN) Wn konto 402 „Usługi obce” 67,95 zł Rozliczenie różnic kursowych od własnych środków pieniężnych. Wartość prowizji: 67,95 Wartość rozchodowanych środków pieniężnych: 66,00 zł (15 EUR • 4,40 EUR/PLN) Różnica kursowa od własnych środków pieniężnych: 1,95 zł (67,95 - 66,00) Ma konto 750 „Przychody finansowe” 1,95 zł Wn konto 131 „Rachunek walutowy” 1,95 zł Sposób rozliczenia różnic kursowych w przypadku zwrotu środków pieniężnych na konto kontrahenta przedstawiam na kolejnym przykładzie. PRZYKŁAD Przedsiębiorstwo usługowe posiada na rachunku bankowym środki pieniężne wycenione w następujący sposób: 5000 euro • 4,40 zł (z 25 lipca 2012 r.) 3000 euro • 4,50 zł (z 30 lipca 2012 r.) Jednostka zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości do rozliczania środków walutowych stosuje metodę FIFO. Prowizje bankowe wycenia natomiast wg średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Jednostka zwróciła kontrahentowi nadpłaconą kwotę należności. Kwota zwrotu wyniosła 100 euro. Kurs historyczny zastosowany do przeliczenia nadpłaconej kwoty wyniósł 4,00 PLN/EUR. Saldo Ma konta 200 „Rozrachunki z odbiorcami” wynosi 400 zł (100 EUR • 4,00 EUR/PLN) Zwrot kontrahentowi nadpłaconej kwoty. Ma konto 131 „Rachunek walutowy” 440,00 zł (100 EUR • 4,40 EUR/PLN) Wn konto 200 „Rozrachunki z odbiorcami” 440,00 zł Rozliczenie różnic kursowych Wartość historyczna rozrachunku: 400,00 zł Wartość rozchodowanych środków pieniężnych: 440,00 zł (100 EUR • 4,40 EUR/PLN) Ujemna różnica kursowa od własnych środków pieniężnych: 40,00 zł (400,00 - 440,00) Wn konto 755 „Koszty finansowe” 40,00 zł Ma konto 200 „Rozrachunki z odbiorcami” 40,00 zł Autor: Paweł SałdykaPraktyk, wspólnik i założyciel Biura Rachunkowego Avimar Audyt Sp. z autor i konsultant publikacji poświęconych tematyce prawa bilansowego i podatkowego, specjalista w dziedzinie przepływów pieniężnych i leasingu. Jako wykładowca dotychczas prowadził szkolenia w ramach współpracy z Polską Akademią Rachunkowości SA, ROKK przy Izbie Skarbowej w Krakowie, Dolnośląskim Oddziałem Krajowej Izby doradców Podatkowych, SEKA SA, Lukas Bankiem SA i Europejskim Funduszem Leasingowym SA. Doświadczenie zdobył jako księgowy w międzynarodowym koncernie, działającym na rynku elektroniki użytkowej, jako główny księgowy w spółce zajmującej się produkcją ekskluzywnej odzieży damskiej, oraz w trakcie rewizji sprawozdań finansowych i bieżących konsultacji w zakresie prawa bilansowego i podatkowego. Artykuły: Zobowiązania podatkowe, czyli jak płacić podatki Pytanie podatnika: Wnioskodawca realizuje transakcje gospodarcze z podmiotami zagranicznymi. Transakcje te są wyceniane w walucie obcej. Zapłata za transakcje następuje przez walutowy rachunek bankowy. Spółka przy obliczaniu wartości różnic kursowych dla ww. operacji walutowych stosuje faktyczne kursy bankowe z danego dnia. Czy, w opisanej sytuacji, Wnioskodawca może stosować kurs średni Narodowego Banku Polskiego? INTERPRETACJA INDYWIDUALNANa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zmianami) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2009 r. (data wpływu 2 listopada 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozliczania podatkowych różnic kursowych - jest dniu 2 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozliczania podatkowych różnic przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:Wnioskodawca realizuje transakcje gospodarcze z podmiotami zagranicznymi. Transakcje te (sprzedaż i zakup towarów i usług) są wyceniane w walucie obcej. Zapłata za te transakcje następuje przez walutowy rachunek bankowy przy obliczaniu wartości różnic kursowych dla ww. operacji walutowych dokonywanych przez rachunek bankowy (zapłat „dla” dostawców i „od” odbiorców) stosuje faktyczne kursy bankowe z danego zaznacza, że uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu jest dla niej chciałaby, ze względu na swoją politykę finansową, przy obliczaniu wartości różnic kursowych dla operacji walutowych dokonywanych przez rachunek bankowy stosować kurs średni Narodowego Banku Polskiego z danego związku z powyższym zadano następujące pytanie:Czy, w sytuacji opisanej w stanie faktycznym, Spółka może stosować kurs średni Narodowego Banku Polskiego?Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on miał prawo stosowania (od 1 stycznia 2010 r.) przy obliczaniu wartości różnic kursowych dla operacji walutowych dokonywanych przez rachunek bankowy kursów średnich Narodowego Banku Polskiego z danego dnia, ponieważ ustawa dopuszcza taką świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za z brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zmianami), przychodami - z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 - są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice myśl art. 15 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia dnia 1 stycznia 2007 r. - zgodnie z przepisem art. 9b ust. 1 ww. ustawy - podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:1. art. 15a, albo 2. przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich treści przedmiotowego wniosku - w szczególności wskazanych przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej - wynika, że Wnioskodawca przyjął metodę rozliczania różnic kursowych opartą na ustawie podatkowej, tj. wskazaną w art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób podstawie art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i do art. 15a ust. 2 tej ustawy, dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:1. przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, 2. ponies... DOSTĘP DO PEŁNEJ TREŚCI SERWISU JEST BEZPŁATNYWYMAGANE JEST JEDNAK ZALOGOWANIE DO ZALOGOWANI MOGĄ RÓWNIEŻ DODAWAĆ KOMENTARZE. Jeżeli jeszcze nie jesteś zarejestrowany, zapraszamy do wypełnienia krótkiego formularza rejestracyjnego. REJESTRACJA dla nowych użytkowników LOGOWANIE dla użytkowników DLACZEGO WARTO SIĘ ZAREJESTROWAĆ DO SERWISU Otrzymujesz całkowicie bezpłatny stały dostęp do wielu informacji, między innymi do: ujednolicanych na bieżąco aktów prawnych (podatki, ubezpieczenia społeczne i działalność gospodarcza) narzędzi: powiadamiania o nowych przepisach, zmianach w przepisach i terminach kalkulatorów i baz danych działów tematycznych zawierających pogłębione informacje na interesujące Cię tematy; omówienia, odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania strony osobistej, na której znajdziesz aktualne informacje przeznaczone dla osoby o Twoim profilu zawodowym. Dodatkowo będziesz mógł edytować własną listę zakładek w celu szybszego docierania do szczegółowej informacji newslettera informującego regularnie o wydarzeniach związanych z podatkami i działalnością gospodarczą Czas rejestracji - ok. 1 min Uwaga Podczas rejestracji nie zbieramy żadnych szczegółowych danych personalnych i teleadresowych. W każdej chwili możecie usunąć trwale i bezpowrotnie dane dotyczące Waszego konta. Przed rejestracją prosimy o zapoznanie się z regulaminem » Ostatnie artykuły z tego działu Od 1 lipca skarbówka otrzyma wgląd w rachunki osób fizycznychJak zapłacić podatki z rocznej deklaracjiNSA: Odpowiedzialność spadkobierców za zobowiązania ustalone po śmierci spadkodawcyNSA: Wynagrodzenie doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnegoNSA: Przepisy prawa podatkowego należą do kategorii przepisów prawa administracyjnegoNSA: Schematy podatkowe jako przedmiot wniosku o wydanie interpretacjiNSA: Odpowiedzialność członka zarządu za podatek VAT na wystawionej fakturzeSkuteczność egzekucji zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznychNSA i interpretacje podatkowe: To organ a nie podatnik powinien udzielać odpowiedzi na pytaniaMF: Zasady wysyłki pomocy humanitarnej na UkrainęWszystkie artykuły z tego działu » 15. 03. 2018 | Marzena Walkiewicz Zgodnie z obowiązującym polskim prawem bilansowym, księgi rachunkowe prowadzi się w walucie polskiej. W skutek czego koniecznym jest przeliczanie zawieranych transakcji, które zostały wyrażone w walutach obcych na walutę polską. Przedsiębiorcy ostatnimi czasy bardzo często nawiązują kontakty z zagranicznymi kontrahentami otrzymując przy tym faktury w walucie obcej. Jednostka prowadząca księgi rachunkowe dokonując rozliczeń w walutach obcych powinna zastosować jeden z dwóch kursów walut, które zostały przyjęte przez ustawę o rachunkowości w myśl której zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 2 wszystkie operacje gospodarcze wyrażone w walucie obcej nakazuje przeliczać po kursie: 1) faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji – w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań; 2) średnim ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego ten dzień – w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji. Kurs faktycznie zastosowany występuje w sytuacji, kiedy istnieje możliwość jego ustalenia, przykładowo – jest to kurs banku czy kantoru walutowego. Średni kurs ogłoszony przez NBP z dnia poprzedzającego dzień przeprowadzenia transakcji najczęściej używamy w przypadku, gdy przeliczamy kwotę z faktury, lub nie jesteśmy w stanie ustalić faktycznie zastosowanego kursu. Standardem jest, że poszczególne etapy danej transakcji odbywają się w różnych dniach. Biorąc pod uwagę transakcje zakupu czy sprzedaży danej usługi lub towaru rzadkością jest wystawienie faktury i otrzymania zapłaty za daną fakturę tego samego dnia. W związku z faktem, że kursy te zmieniają się właściwie każdego dnia, kwoty wyliczane na ich podstawie w poszczególnych datach będą się różnić. Te różnice między kwotami to właśnie różnice kursowe. Poprawne wyliczenie różnic kursowych jest niezwykle istotne, ponieważ mają one wpływ na podatek dochodowy. Czym jest kurs faktycznie zastosowany? Ustawodawca nie sprecyzował znaczenia „kursu faktycznie zastosowanego”, natomiast wszelkie wątpliwości rozwiał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywididualnej z 7 sierpnia 201Konto 201 - Rozrachunki z dostawcami (Pasywne) 2015 r., (sygn. akt. IPPB1/4511-664/15-4/ES). Zgodnie z powyższą interpretacją, w przypadku zapłaty zobowiązań lub otrzymywania należności kurs faktycznie zastosowany to taki, który został rzeczywiście użyty, gdy doszło do kupna lub sprzedaży waluty po określonym kursie lub gdy dochodzi do przewalutowania tych środków. Natomiast jeśli przy regulowaniu zobowiązań bądź otrzymaniu należności nie zachodzą ww. okoliczności, to dla celów ustalenia różnic kursowych należy stosować kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zrealizowania lub otrzymania zapłaty. Przykład 1. 13 marca 2018 r. spółka wystawiła zagranicznemu kontrahentowi fakturę za sprzedaż towarów na kwotę 15 000 euro. 17 marca 2018 r. na rachunek spółki prowadzony w euro wpłynęła zaplata w pełnej kwocie. Jaki kurs powinniśmy zastosować? Z racji tego, iż nie dojdzie w tym przypadku do faktycznego zakupu waluty, do przeliczenia i zaewidencjonowania zapłaty spółka powinna zastosować kurs średni NBP z dnia 16 marca 2018 r., a nie kurs banku, który obsługuje rachunek. Przykład 2. 11 stycznia 20xx r. spółka wystawiła zagranicznemu kontrahentowi fakturę za sprzedaż towarów na kwotę 8 000 euro. 17 stycznia 20xx r. na rachunek spółki prowadzony w złotych wpłynęła zaplata w pełnej kwocie. Jaki kurs powinniśmy zastosować? W tym przypadku spółka zastosuje do przeliczenia i zaewidencjonowania zapłaty kurs faktycznie zastosowany, czyli tzn. kurs ustalony przez bank, po którym przeliczył on kwotę 8 000 euro na złote. Aspekt podatkowy różnic kursowych Przepisy podatkowe regulują kwestię ustalania dodatnich i ujemnych różnic kursowych, w tym powstałych przy zapłacie zobowiązania w walucie obcej zgodnie z art. 15a ustawy o CIT i art. 24c ustawy o PIT. Powstałe różnice kursowe zwiększają przychody – jako dodatnie różnice kursowe, albo koszty uzyskania przychodów – jako ujemne różnice kursowe. Różnice kursowe dla celów podatkowych powstają między innymi: a) jeżeli wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłoszonego przez NBP: dodatnia różnica – jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, ujemna różnica – jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia; b) jeżeli wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu: dodatnia różnica – jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty albo innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, ujemna różnica – jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty albo innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni. Przykład 3. W marcu 2018 r. jednostka zakupiła od kontrahenta zagranicznego towar. Wraz z towarem otrzymała fakturę wystawioną 10 marca 2018 r. na kwotę 45 000 EUR. Zakup wyceniła po kursie średnim NBP z dnia poprzedzającego dzień przeprowadzenia transakcji tj. 9 marca, który wynosił 4,1989 PLN/EUR. Zapłaty dokonała 14 marca 2017 r. Rozchód waluty wyceniono po kursie 4,2097 PLN/EUR. Dla rozchodu walut z rachunku walutowego stosuje się kurs średnioważony, który wynosił 4,15 PLN/EUR. 1) Ustalenie wartości zobowiązania: 45 000 EUR x 4,1989 PLN/EUR = 188 950,50 PLN. 2) Zapłata w rachunku walutowym 14 marca 2018 r. (wycena według kursu z 13 maja): 45 000 EUR x 4,2097 PLN/EUR = 189 436,5 PLN. 3) Ustalenie różnic kursowych od zapłaconych zobowiązań: 45 000 EUR x (4,1989 – 4,2097) PLN/EUR = -486 PLN (koszty finansowe) Powstały ujemne różnice kursowe, bowiem zapłaciliśmy więcej pieniędzy aniżeli wynosiła wartość zobowiązania. 4) Ustalenie różnic na rozchodzie z konta walutowego: 45 000 EUR x (4,15 – 4,2097) PLN/EUR = 2 686,5 PLN (przychody finansowe). Wyliczone różnice kursowe ewidencjonujemy: 1) Dodatnie różnice kursowe na kwotę 2 686,5 PLN Strona WN 750Konto 750 - Przychody finansowe (Przychodowe) 750 Przychody finansowe kwota 2 686,5 zł Strona MA 130Konto 130 - Rachunek bieżący (Aktywne) 130 Rachunek bieżący kwota 2 686,5 zł 2) Ujemne różnice kursowe na kwotę 486 PLN Strona WN 130Konto 130 - Rachunek bieżący (Aktywne) 130 Rachunek bieżący kwota 486 zł Strona MA 751Konto 751 - Koszty finansowe (Kosztowe) 751 Koszty finansowe kwota 486 zł

konta przeksięgowania różnic kursowych nie zostały prawidłowo zdefiniowane